از مجازی بودن تا واقعی بودن

گاهی اوقات که میخواهم توی فضاي مجازي بچرخم پشیمان میشوم فکر میکنم کار بیهوده ای هست اصلا اینترنت فقط برای جاهایی خوب است که بخواهی چیزی رو پیدا کنی و بشود به وسیله ی آن به خلاقیتی برسی و یا فیلم خوب و پدر مادر داری دانلود کنی و از این جور چیزها و گرنه به نظرم احمقانه مي آيد بشيني پای نت و هی کانال های مسخره و بی محتوای تلگرام را چک کنی و یا توی اینستا بشینی و مطلبهای به درد نخور را بخوانی و لایک کنی ، میدانم که کشوری مثل اينجا براي صنعتي شدن خيلي خيلي ضعفهايي دارد كه مردمانش آن را تكرار مكرات ميكنند ولي به نظر من از يك جايي به بعد بريده ميشوي از هر چیز مجازی .
به نظر من يك خنده ي چشم در چشم ، دنیایی میارزد به یک استیکر خنده در فضاي مجازي و يك ديالوگ که بشود شنیدش و از رو به رو کسی را ببینی به تمام نوشتن های بی احساس و مرده می ارزد .
هیجان خواندن یک کتاب در دستهایمان خیلی لذت بخش تر است از خواندن یک کتاب پی دی افی در گوشی های موبایلمان خواهد بود.
نمیدانم شما چه فکر میکنید ولی به نظر من هيچ فضاي مجازي نميتواند خاطره سازي كند و این یعنی فاجعه ....
بیایید به جای غرق شدن در این دنیای بی روح مجازی کمی به دور و اطرافمان نگاه کنیم حتما زندگی خیلی خیلی چیز بهتریست

پینوشت : من با فضاي مجازي مخالف نيستم من خودم هم تلگرام دارم و هم اینستگرام و هم کلی فضاهاي مجازي ديگر ولی میگویم در این فضاها الكي دست و پا نزنیم .
بیاییم با تمام آنهایی که میشناسیم و نمیشناسیم در دنیای واقعی خاطره بسازیم ، بیاییم زندگی های واقعی را بیشتر لمس کنیم حتما حس و حال بهتری خواهیم داشت .

يادداشت های یواشکی...