یک روز از تمام روزهايي كه تو را ميبينم

امروز با آقاي م توي ارشاد قرار گذاشتم که برم نمایشنامه های کودک را بهش بدهم . زودتر از خانه بیرون زدم و رفتم فایلهای نمایشنامه را پرینت بگیرم بعد رفتم کتابخانه ی ارشاد و آنجا عضو شدم تا بتوانم كتاب از آنجا بياورم ، كتاب وداع با اسلحه ي همينگوی را گرفتم. درب ورودی بین کتابخانه تا راهروی دفتر تو باز بود. از راهرو عبور کردم نگاهی اجمالی در دفترت انداختم که اگر بودی سلام و علیک مختصری کنم و بعد بروم پایین پیش آقای م ولی ا نشسته بود پشت میزت . فهمیدم تو در اتاق روبه رويی نشسته ای و داری با چند نفر حرف میزنی چون صدایت را شنیدم بعد بدون آنکه سر بچرخانم و داخل اتاق را نگاه کنم از راهرو عبور کردم و به طبقه ی همکف رسیدم ساعت 6 و 20 دقیقه ی بعدازظهر بود ولي آقاي م نبودش . قرارمان 6 بود ولي 20 دقيقه دير تر رفتم تا فکر نکند که خیلی عجله دارم برای این نمایشنامه ها ولی نبودش . رفتم پلاتو ولی جز آقای گ که داشت سالن پلاتو را برای اجرای خودشان تمیز میکرد کسی نبود ازش سراغ او را گرفتم ولی گفت که تمرینشان تمام شده و رفته اند با خودم گفتم یعنی آقای م اینقدر بیشعور هست که بدون حتی یک تلفن به من بگذارد و برود . یعنی یک لحظه فكر نكرده كه بايد به من اطلاع بدهد . نااميدانه روي صندلي هاي سالن انتظار ارشاد نشستم ساعت 6 و نيم بود از دق بلند شدم و آمدم بالا در دفتر تو نشستم حوصله ي رفتن به خانه را نداشتم و دوست داشتم كاش ميشد هر روز همان جور بنشينم توي دفترت و نگاهت کنم حتی بدون اینکه حرفی بزنم حتی بدون اینکه تو مرا ببینی ولی کلا این نشدنی بود . وقتی رسیدم به دفترت باز ا نشسته بود پشت میزت و تو در دفتر روبه رویی. سلامی به ا کردم و نشستم روی مبلی و خودم را با کتابی که از کتابخانه گرفتم مشغول کردم بعد خودم را با مجله های روی میز و بعد به حرفهای بچه ها و ا مشغول کردم و هر بار به آقای م زنگ زدم ولی گوشی اش در دسترس نبود بهش اس ام اس دادم ولی برایش نمیرفت بیخیال آقای م شدم و با گوشی رفتم بیرون از دفتر تا ببینم کجایی که تو با چند نفر از دفتر بیرون آمدی من الکی ژست زنگ زدن گرفتم و سلام و احوال پرسی کردم و به سمتی از سالن رفتم . تو با اون آدمها رفته بودی داخل . بعد از چند ثانيه رفتم داخل تو دقيقا نشسته بودي سر جاي من، من بي اختيار به ا نگاه کردم او لبخندی زد و خودش را با لپ تاپ تو سرگرم کرد . نمیدانم او هم فهمیده که من تو را دوست دارم یا اینکه من خیلی حساس شده ام . به هر حال خواستم صندلی کناری تو بنشینم دیدم خیلی نزدیکت میشوم ، هم حیا کردم و هم یک لحظه با خودم گفتم نکند یکباره دستم را روی دستت بگذارم و ممتد نگاهت کنم و آبروی هر دویمان برود در دلم به این فکرم خندیدم و یک صندلی بینمان فاصله انداختم و نشستم . آدمها آمدند و رفتند و من همین جور به آدمها نگاه میکردم سعی میکنم زیاد به تو نگاه نکنم میترسم از این بیشتر بی آبرو شوم از این همه نشستن . بعد از چندی س و ک با هم آمدن داخل و سلام و احوال پرسی کردیم . دوستت هم آمد آقای ن فکر کنم فامیلی اش بود تو با خنده از او راجع چیزی میپرسیدی به نظرم راجع به يك نفر بود يك دختر چون تو هی میخندیدی و ذوق میکردی . لپ هایم داغ شده بود نه از عصبانیت بیشتر از روی تعصبی که روی تو دارم ولی خودم را الکی مشغول کردم که یعنی چیزی نشنیده ام . دوستانت میخواستن سیگار بکشند و بعد بروند که تو هم با عجله سیگاری از کیفت در آوردی و با آنها بیرون رفتی و رو به من گفتی دو دقیقه ای برمیگردی ، تازه فهمیدم حواست هست که من اینجا نشسته ام . کاش مثل روح بودم و نميديديم . با خودم فكر كردم به تو چه بگویم که بهانه ای برای آمدنم به اینجا باشد بعد از مدتی آمدی و گلدان کاکتوسی که برایت آورده بودم و سر میزت دیده بودم و کلی بهش ذوق کرده بودم را برداشتی تا بهش آب بدهی و من کلی کیف کردم و تو همش از خاطرات حواس پرتی ات میگفتی که یادت رفته بود چند بار به گلهای همکار خانمت آب بدهی و میخندیدی که بیشترشان زرد شده بودن میخواستم بهت بگویم من هم میدانم حواس پرتی برای همین برایت کاکتوس آوردم چون زیاد آب نمیخواهد ولی نگفتم . میخواستم بهت بگویم میدانم آخر این کاکتوس را زرد میکنی و ریشه اش خشک میشود ولی نگفتم ، فقط خندیدم و نگاهت کردم بعد نشستی روی مبل مقابلم . داشتی الکی با مجله ها ور میرفتی ، ا و س و ک مشغول دیدن کلیپی در لپ تاپ شده بودند . من فرصت رو مغتنم شمردم و سر حرف را باز کردم و از تو راجع به دوربین پرسیدم تو با دست روی پیشانی ات زدی که یعنی یادت رفته برایم بپرسی و من خنده کردم چون میدانستم حقه ام میگیرد چون میدانستم تو یادت رفته و تو به ا که جلوی لپ تاپ نشسته بود گفتی که برایم توی اینترنت بگردد و در مورد هزینه هایش بگوید و کمی در این قضيه حرف زديم و وقتمان گذشت بعد از چندی دیگر دیدم ساعت 8 شب شده و بودنم فایده ای ندارد برای همین بلند شدم و خداحافظي كردم و به سمت خانه رفتم . امروز خوب بود . ولي با خودم قول داده ام كه فعلا به دفترت نروم اینجوری بهتر است . میخواهم بنشینم و کمی کتاب بخوانم و کمی به خودم برسم و کمی خوشگذرونی کنم و این جور چیزها . از آقای م هم دلخورم او هم برای ما تاقچه بالا میگذارد اصلا ازش خوشم نمی آید از مردهایی که زود صمیمی میشوند و رفتارشان یک جوری هست بدم می آید ولی تو اینطور نیستی و این تو را دوستداشتنی میکند . میدانم تو مال من نیستی ، میدانم روزی ازدواج میکنی و ازدواج میکنم ولی هر چیزی باشد من روی تو تعصب دارم و این را نمیتواند کسی از دل من بیرون بکشد . این روزها که دارم این چیزها را مینویسم در این وبلاگ دوست دارم بدانم 5 سال دیگر هنوز همین طور از تو مینویسم یا نه . کاش میتوانستم بدانم آن روزها هم با دیدنت خوشحال میشوم اصلا تو کجا هستی 5 سال دیگر و من کجا . از چیزی که دلم را گرم میکند این است که س عزیزم میداند از دلم از دوستت دارمهایی که به تو نگفته ام و این کمی آرامم میکند . به هر حال باید زمان بگذرد ببینم زندگیمان چطور پیش میرود .